Martirio, capítulo XLIIV

[Crrr… crac, crac... Resuena un sollozo, como si Tibéria misma intentara rememorar lo perdido.]

Plaza de Belvía. Aún recordaba los despojos de la guerra entre bandos antagónicos. La Violencia se había cernido sobre nosotros, cual espada de devastación, y las motosierras cobraron más cabezas de las que se pueden contar: peligro, amenaza, olvido. Y conforme me aventuré por el sendero, encontré las vidas que se apagaron aquel día. Vi cadáveres reducidos a cenizas, y mis pies se tiñeron de sangre. Al presidente y miembro benemérito de la Academia Valladorense de Historia, mi profesor, que era ciego, viejo y desdentado, le debía haber suscitado enseñanzas y sospechas. Enseñanzas, porque escribió sus misivas bajo la sombra del pasado, y, sospechas, porque, a pesar de haber nacido en cuna de oro (o quizás por ello), el miembro benemérito trascendió y soñó con la tierra que lo acogió.

Una bandada de palomas pasó aleteando.

—¡Mamita, mamita! ¡Dame para comprarles maíz! —dijo un niño; debería rondar los siete años.

—No, mi pequeñín, ya es muy tarde —respondió la joven.

El culicagado comenzó a berrear. Berrean los bebés, los niños, los adolescentes.

—¡Puta generación de cristal! —denigra Bastián.

El heterónimo se caga en las generaciones modernas; se caga Bastián en los ultraconservadores y en los libertarios del clóset: ni neurotípicos, ni partidaries, ni mips (Manipulative, Impressionable, Submissive, Puppeteer), ¡ni mierda! Y peor aún, los hipócritas. A los LGBTQ+ los estigmatizan, nunca en público. En público les permiten hacer los desfiles del orgullo. Pero en secreto...

—Qué vuelvan a los sitios que pertenecen: a las cárceles, a la sodomía y a la indigencia —profería un pastor en espíritu de comunión y adoración a su séquito.

Y le respondían:

—Los hombres parecen mujerzuelas, las mujerzuelas parecen hombres; no es el orden natural.

¡Pecado, pecado, pecado!: los hombres con vaginas, las mujeres con penes, las reticentes gónadas no-binarias, los indeterminados y los que aún no han sido creados.

[Crrr… crack, crack... A sob echoes, as if Tiberia itself were trying to recall what was lost.]

Belvía Square still remembered the spoils of the war between antagonistic factions. Violence had loomed over us like a sword of devastation, and chainsaws claimed more heads than can be counted: danger, threat, oblivion. And as I ventured along the path, I found the lives that were extinguished that day. I saw corpses reduced to ashes, and my feet were stained with blood.

The president and distinguished member of the Valladorense Academy of History—my professor, who was blind, old, and toothless—should have stirred in me lessons and suspicions. Lessons, because he wrote his missives under the shadow of the past; and suspicions, because, despite having been born into a golden cradle (or perhaps because of it), the distinguished member transcended and dreamed of the land that welcomed him.

A flock of doves fluttered past.

“Mommy, mommy! Give me some money to buy them corn!” said a child; he must have been about seven years old.

“No, my little one, it’s already very late,” the young woman replied.

The brat began to bawl. Babies bawl, children bawl, adolescents bawl.

“Fucking generation of glass!” Bastián sneers.

The heteronym shits on modern generations; Bastián shits on ultraconservatives and closet libertarians alike: neither neurotypical, nor party-liners, nor mips (Manipulative, Impressionable, Submissive, Puppeteer)—nothing, not a damn thing! And worse still, the hypocrites. LGBTQ+ people are stigmatized—never in public. In public they are allowed to hold pride parades. But in secret...

“Send them back to where they belong: to prisons, to sodomy, and to indigence,” a pastor would utter in a spirit of communion and worship before his flock.

And they would answer him:

“Men look like whores, whores look like men; it is not the natural order.”

Sin, sin, sin!: men with vaginas, women with penises, reluctant non-binary gonads, the indeterminate, and those who have not yet been created.

[Crrr… crac, crac… Un sanglot résonne, comme si Tibéria elle-même tentait de se souvenir de ce qui a été perdu.]

La place de Belvía se souvenait encore des décombres de la guerre entre factions antagonistes. La Violence s’était abattue sur nous telle une épée de dévastation, et les tronçonneuses ont fauché plus de têtes qu’on ne peut en compter : danger, menace, oubli. En m’aventurant sur le sentier, je trouvai les vies qui s’étaient éteintes ce jour-là. Je vis des cadavres réduits en cendres, et mes pieds se teignirent de sang.

Au président et membre émérite de l’Académie valladorienne d’Histoire, mon professeur, aveugle, vieux et édenté, je devais recevoir des enseignements et des soupçons. Des enseignements, car il écrivait ses missives à l’ombre du passé ; des soupçons, car, bien qu’il fût né dans un berceau d’or (ou peut-être à cause de cela), le membre émérite transcenda et rêva de la terre qui l’avait accueilli.

Une volée de colombes passa en battant des ailes.

—Maman, maman ! Donne-moi de l’argent pour leur acheter du maïs ! —dit un enfant d’environ sept ans.

—Non, mon petit, il est déjà très tard — répondit la jeune femme.

Le morveux se mit à brailler. Les bébés braillent, les enfants braillent, les adolescents braillent.

—Putain de génération de cristal ! —dénigre Bastián.

L’hétéronyme chie sur les générations modernes ; Bastián chie sur les ultraconservateurs et sur les libertariens de placard : ni neurotypiques, ni partisans, ni mips (Manipulative, Impressionable, Submissive, Puppeteer), rien du tout ! Et pire encore, les hypocrites. Les LGBTQ+ sont stigmatisés — jamais en public. En public, on leur permet les défilés de la fierté. Mais en secret…

—Qu’ils retournent là où ils appartiennent : en prison, à la sodomie et à l’indigence — proférait un pasteur dans un esprit de communion et d’adoration envers son troupeau.

Et on lui répondait :

—Les hommes ressemblent à des catins, les catins ressemblent à des hommes ; ce n’est pas l’ordre naturel.

Péché, péché, péché ! : des hommes avec des vagins, des femmes avec des pénis, des gonades non binaires réticentes, les indéterminés et ceux qui n’ont pas encore été créés.

[Crrr… krack, krack… Ein Schluchzen hallt wider, als versuche Tibéria selbst, sich an das Verlorene zu erinnern.]

Der Platz von Belvía erinnerte sich noch an die Trümmer des Krieges zwischen gegnerischen Lagern. Die Gewalt hatte sich über uns gelegt wie ein Schwert der Verwüstung, und die Kettensägen forderten mehr Köpfe, als man zählen kann: Gefahr, Bedrohung, Vergessen. Als ich mich auf den Pfad wagte, fand ich die Leben, die an jenem Tag erloschen waren. Ich sah Leichen, zu Asche reduziert, und meine Füße färbten sich mit Blut.

Dem Präsidenten und verdienten Mitglied der Valladorischen Akademie für Geschichte, meinem Professor, der blind, alt und zahnlos war, hätte ich Lehren und Verdacht zu verdanken. Lehren, weil er seine Briefe im Schatten der Vergangenheit schrieb; Verdacht, weil das verdiente Mitglied, obwohl es in eine goldene Wiege geboren wurde (oder vielleicht gerade deswegen), über sich hinauswuchs und von dem Land träumte, das ihn aufgenommen hatte.

Ein Schwarm Tauben flog flatternd vorbei.

— Mama, Mama! Gib mir Geld, um ihnen Mais zu kaufen! —sagte ein etwa siebenjähriges Kind.

—Nein, mein Kleiner, es ist schon sehr spät — antwortete die junge Frau.

Der Rotzlöffel begann zu brüllen. Babys brüllen, Kinder brüllen, Jugendliche brüllen.

—Verdammte Schneeflocken-Generation! — schmäht Bastián.

Das Heteronym scheißt auf die modernen Generationen; Bastián scheißt auf Ultrakonservative und auf libertäre Schrankbewohner gleichermaßen: weder neurotypisch, noch parteigebunden, noch Mips (Manipulative, Impressionable, Submissive, Puppeteer) — nichts, gar nichts! Und noch schlimmer: die Heuchler. LGBTQ+-Menschen werden stigmatisiert, niemals in der Öffentlichkeit. In der Öffentlichkeit erlaubt man ihnen die Pride-Paraden. Doch im Geheimen …

—Sie sollen dorthin zurückkehren, wo sie hingehören: ins Gefängnis, zur Sodomie und in die Obdachlosigkeit —äußerte ein Pastor im Geiste der Gemeinschaft und der Anbetung gegenüber seiner Gefolgschaft.

Und man antwortete ihm:

—Männer sehen aus wie Huren, Huren sehen aus wie Männer; das ist nicht die natürliche Ordnung.

Sünde, Sünde, Sünde!: Männer mit Vaginen, Frauen mit Penissen, widerstrebende nicht-binäre Gonaden, die Unbestimmten und jene, die noch nicht erschaffen wurden.

[Crrr……咔嚓，咔嚓……一声啜泣回荡，仿佛提贝里亚本身正试图回忆失去的一切。]

贝尔维亚广场仍然记得敌对阵营之间战争留下的残骸。暴力如同毁灭之剑般笼罩着我们，电锯夺走的头颅多得无法计数：危险、威胁、遗忘。沿着小路前行时，我发现了那一天熄灭的生命。我看见尸体化为灰烬，我的双脚被鲜血染红。

瓦利亚多伦历史学院的院长及功勋成员——我的教授，一个盲目、年迈且无齿的人——本应带给我教诲与怀疑。教诲，因为他在过去的阴影下书写书信；怀疑，因为尽管他出生于金色摇篮（或正因如此），这位功勋成员仍超越自我，梦想着接纳他的那片土地。

一群鸽子拍打着翅膀飞过。

“妈妈，妈妈！给我点钱去买玉米喂它们吧！”一个大约七岁的孩子说道。

“不行，小宝贝，已经很晚了。”年轻的女人回答。

这个小屁孩开始嚎哭。婴儿哭，孩子哭，青少年也哭。

“该死的玻璃一代！”巴斯蒂安讥讽道。

这个异名者痛骂现代世代；巴斯蒂安同时痛骂极端保守派和躲在柜子里的自由意志主义者：既非神经典型，也非党派分子，也非 MIPS（操纵型、易受影响型、顺从型、傀儡操纵者）——什么都不是！更糟的是那些伪君子。LGBTQ+ 群体被污名化——从不在公开场合。在公开场合，他们被允许举行骄傲游行。但在暗地里……

“让他们回到该去的地方：监狱、鸡奸和赤贫之中。”一位牧师在所谓的共融与崇拜精神下对他的追随者说道。

他们回答：

“男人看起来像妓女，妓女看起来像男人；这不是自然的秩序。”

罪恶，罪恶，罪恶！：有阴道的男人，有阴茎的女人，犹豫不决的非二元性腺，不确定者，以及尚未被创造的人。

[Кррр… крак, крак… раздаётся всхлип, словно сама Тиберия пытается вспомнить утраченное.]

Площадь Бельвии всё ещё помнила обломки войны между враждующими лагерями. Нас накрыло Насилие, словно меч разрушения, и бензопилы унесли больше голов, чем можно сосчитать: опасность, угроза, забвение. Продвигаясь по тропе, я находил жизни, погасшие в тот день. Я видел тела, превращённые в пепел, и мои ноги окрасились кровью.

Президенту и заслуженному члену Валладоренской академии истории, моему профессору — слепому, старому и беззубому, — я был обязан уроками и подозрениями. Уроками — потому что он писал свои послания в тени прошлого; подозрениями — потому что, несмотря на рождение в золотой колыбели (а может, именно поэтому), заслуженный член превзошёл себя и мечтал о земле, что его приютила.

Стая голубей пролетела, хлопая крыльями.

—Мамочка, мамочка! Дай денег купить им кукурузу! —сказал мальчик лет семи.

—Нет, малыш, уже слишком поздно, —ответила молодая женщина.

Сопляк начал орать. Орут младенцы, орут дети, орут подростки.

—Чёртова хрустальная генерация! —глумится Бастиан.

Гетероним плюёт на современные поколения; Бастиан плюёт и на ультраконсерваторов, и на либертарианцев из шкафа: ни нейротипичных, ни партийных, ни MIPS (манипулятивных, внушаемых, покорных, кукловодов) — ни хрена! А хуже всего — лицемеры. LGBTQ+ стигматизируют — никогда публично. Публично им позволяют парады гордости. Но тайно…

—Пусть вернутся туда, где им место: в тюрьмы, к содомии и нищете, — изрекал пастор в духе «общения» и поклонения своей пастве.

И ему отвечали:

—Мужчины выглядят как шлюхи, шлюхи выглядят как мужчины; это не естественный порядок.

Грех, грех, грех!: мужчины с вагинами, женщины с пенисами, нерешительные небинарные гонады, неопределённые и те, кто ещё не был создан.

［カリリ……バキ、バキ……失われたものを思い出そうとするかのように、ティベリアそのものがすすり泣いている。］

ベルヴィア広場は、対立する陣営同士の戦争の残骸をいまだに覚えていた。暴力は破滅の剣のように我々の上に覆いかぶさり、チェーンソーは数え切れないほどの首を刈り取った――危険、脅威、忘却。小道を進むにつれ、私はその日に消えた命を見つけた。灰と化した死体を目にし、私の足は血に染まった。

ヴァリャドレンセ歴史アカデミーの学長であり功労会員である私の教授――盲目で、老い、歯のない人物――から、私は教訓と疑念を受け取るべきだった。過去の影の下で書かれた書簡からの教訓、そして、金のゆりかごに生まれながら（あるいはそのせいで）、彼がこの地を夢見て超越したという疑念である。

鳩の群れが羽ばたきながら通り過ぎた。

「ママ、ママ！トウモロコシを買うお金ちょうだい！」七歳くらいの子どもが言った。

「だめよ、もう遅いわ。」若い女性は答えた。

そのクソガキは泣き叫び始めた。赤ん坊も、子どもも、思春期の若者も泣き叫ぶ。

「クソったれのガラス世代め！」とバスティアンは吐き捨てる。

この異名者は現代の世代を罵り、バスティアンは超保守派とクローゼット・リバタリアンの両方を罵る。神経典型でも、党派的でも、MIPS（操作的・感化されやすい・従属的・操り手）でもない――何者でもない！そして何よりも偽善者たち。LGBTQ+ は公の場では決して差別されない。公の場ではプライド・パレードを許される。しかし裏では……

「あるべき場所に戻れ――牢獄へ、ソドミーへ、貧困へ。」牧師は共同体と崇拝の精神のもと、信徒に向かって吐き出した。

それに対してこう答えられる。

「男は売女のようで、売女は男のようだ。自然の秩序ではない。」

罪、罪、罪！：膣を持つ男、陰茎を持つ女、ためらうノンバイナリーの性腺、不確定な者たち、そしてまだ創造されていない者たち。

[Kariri… baki, baki… ushinawareta mono o omoidasō to suru ka no yō ni, Tiberia sono mono ga susurinaiteru.]

Beruvia hiroba wa, tairitsu suru jin’ei no sensō no zan骸 o mada oboete ita. Bōryoku wa hametsu no ken no yō ni wareware no ue ni nozomi, chēnsō wa kazoekirenai hodo no kubi o karitotta—kiken, kyōi, bōkyaku. Komichi o susumu ni tsure, sono hi ni kieta inochi o mitsuketa. Hai to natta shitai o mi, watashi no ashi wa chi ni somatta.

Varuyadorense rekishi akademī no kaichō de ari kōrō kaiin de aru watashi no kyōju—mōmoku de, oi, ha no nai jinbutsu—kara, kyōkun to ginen o ukeiru beki datta. Kako no kage no shita de kakareta shokan kara no kyōkun, soshite kin no yurikago ni umare nagara (arui wa sono tame ni), kare ga kono chi o yumemite chōetsu shita to iu ginen de aru.

Hato no gunre ga habatakinasagara toorisugita.

“Mama, mama! Tōmorokoshi o kau okane chōdai!” shichi-sai gurai no kodomo ga itta.

“Dame yo, mō osoi wa.” wakai josei wa kotaeta.

Sono kusogaki wa nakisakenda. Akanbō mo, kodomo mo, shishunki no wakamono mo nakisakebu.

“Kusottare no garasu sedai me!” to Basutian wa hakisuteru.

Kono imēsha wa gendai no sedai o nonoshiri, Basutian wa chō hoshū-ha to kurōzetto ribatarian no ryōhō o nonoshiru. Shin keitenkei demo, tōha-teki demo, MIPS demo nai—nanimo nai! Soshite nani yori mo gizensha-tachi. LGBTQ+ wa kō no ba de wa kesshite sabetsu sarenai. Kō no ba de wa puraido parēdo o yurusareru. Shikashi ura de wa……

“Arubeki basho ni modore—rōgoku e, sodomī e, hinkon e.” bokushi wa kyōdōtai to sūhai no seishin no moto, shinja ni mukatte hakidasu.

Sore ni kotaete iu.

“Otoko wa baishunfu no yō de, baishunfu wa otoko no yō da. Shizen no chitsujo de wa nai.”

Tsumi, tsumi, tsumi!: chitsu o motsu otoko, inkei o motsu onna, tamerau nonbainarī no seisen, futeikei no mono, soshite mada sōzō sarete inai mono-tachi.

[Crrr… crac, crac… Ressoa um soluço, como se Tibéria tentasse lembrar o que foi perdido.]

A Praça de Belvía ainda guardava a memória dos despojos da guerra entre bandos antagônicos. A Violência pairou sobre nós como uma espada de devastação, e as motosserras ceifaram mais cabeças do que se pode contar: perigo, ameaça, esquecimento. À medida que avancei pelo caminho, encontrei as vidas que se apagaram naquele dia. Vi cadáveres reduzidos a cinzas, e meus pés tingiram-se de sangue.

Ao presidente e membro benemérito da Academia Valladorense de História, meu professor —cego, velho e desdentado — eu devia lições e suspeitas. Lições, porque escreveu suas missivas à sombra do passado; suspeitas, porque, apesar de ter nascido em berço de ouro (ou talvez por isso), o membro benemérito transcendeu e sonhou com a terra que o acolheu.

Um bando de pombas passou esvoaçando.

—Mamãe, mamãe! Dá dinheiro pra comprar milho pra elas! — disse uma criança de uns sete anos.

—Não, meu pequeno, já está muito tarde — respondeu a jovem.

O pirralho começou a berrar. Berram os bebês, berram as crianças, berram os adolescentes.

—Porra de geração de cristal! —desdenha Bastián.

O heterônimo caga nas gerações modernas; Bastián caga nos ultraconservadores e nos libertários de armário: nem neurotípicos, nem partidários, nem MIPS (Manipulative, Impressionable, Submissive, Puppeteer) — porra nenhuma! E pior ainda, os hipócritas. Os LGBTQ+ são estigmatizados, nunca em público. Em público, permitem-lhes os desfiles do orgulho. Mas em segredo…

—Que voltem aos lugares a que pertencem: às prisões, à sodomia e à indigência — proferia um pastor em espírito de comunhão e adoração ao seu séquito.

E respondiam-lhe:

—Os homens parecem prostitutas, as prostitutas parecem homens; não é a ordem natural.

Pecado, pecado, pecado!: homens com vaginas, mulheres com pênis, gônadas não binárias relutantes, os indeterminados e os que ainda não foram criados.

[Crrr… krakk, krakk… Et hikst gir gjenlyd, som om Tibéria selv forsøkte å minnes det som gikk tapt.]

Plassen i Belvía husket fortsatt restene av krigen mellom antagonistiske grupper. Vold hang over oss som et sverd av ødeleggelse, og motorsagene tok flere hoder enn man kan telle: fare, trussel, glemsel. Etter hvert som jeg våget meg videre langs stien, fant jeg livene som ble slukket den dagen. Jeg så lik redusert til aske, og føttene mine ble farget av blod.

Presidenten og det ærede medlemmet av Valladorense Akademi for Historie, min professor —blind, gammel og tannløs — burde ha vekket både lærdom og mistanke i meg. Lærdom, fordi han skrev sine brev i fortidens skygge; mistanke, fordi det ærede medlemmet, til tross for å være født i en gullvugge (eller kanskje nettopp derfor), overskred seg selv og drømte om landet som tok imot ham.

En flokk duer fløy forbi med flagrende vinger.

—Mamma, mamma! Gi meg penger så jeg kan kjøpe mais til dem! —sa et barn på rundt sju år.

—Nei, lille venn, det er allerede veldig sent — svarte den unge kvinnen.

Den lille drittungen begynte å skrike. Babyer skriker, barn skriker, tenåringer skriker.

—Forbanna glassgenerasjon! —håner Bastián.

Heteronymet driter i de moderne generasjonene; Bastián driter i både ultrakonservative og skaplibertarianere: verken nevrotypiske, partilojale eller MIPS (Manipulative, Impressionable, Submissive, Puppeteer) — ingenting, ikke en dritt! Og verst av alt: hyklerne. LGBTQ+-personer stigmatiseres, aldri offentlig. Offentlig får de lov til å holde pride-parader. Men i det skjulte …

—La dem vende tilbake dit de hører hjemme: til fengslene, til sodomi og til fattigdom — ytret en pastor i en ånd av «fellesskap» og tilbedelse overfor sin flokk.

Og de svarte:

—Menn ser ut som skjøger, skjøger ser ut som menn; det er ikke den naturlige orden.

Synd, synd, synd!: menn med vaginaer, kvinner med peniser, nølende ikke-binære gonader, de ubestemte og de som ennå ikke er blitt skapt.